Al een hele tijd ben ik met mijn lieve teckeltje Beauke, vrienden van teckels.nl. Helaas is afgelopen maandag 3 april 2006, het ergste gebeurd wat mij kon overkomen.

 
Van het weekend was ze af en toe al een beetje kortademig, maar niet echt alarmerend. Ze is zelfs zaterdag en zondag nog lekker mee de stad in geweest, met alle verdiende teckelaandacht van dien. Zondagavond merkte ik dat het niet helemaal lekker zat, voor de zekerheid heb ik haar toen maar in haar mandje naast mijn bed gezet. Het ging toch vrij goed, en ze ging lekker slapen. Ik werd rond 6 uur 's ochtends wakker omdat Beauke erg zwaar aan het ademen was, ik merkte echt dat er iets niet goed zat. Natuurlijk heb ik meteen de spoedlijn van de dierenarts gebeld. Hij zei dat ik even moest kijken hoe het ging, als het erger werd moest ik terugbellen, en anders moest ik sowieso zo snel mogelijk een afspraak maken wanneer de dierenkliniek open ging. Na een tijdje ging het eigenlijk al ietsje beter met Beau, ze ademde niet meer zo zwaar. Om 8 uur heb ik meteen de kliniek gebeld, en heb me toch als spoedgeval opgegeven. Inmiddels was er niemand meer thuis, dus ben ik lopend (kwartiertje) met Beauke naar de kliniek gegaan. Ik heb haar de hele weg gedragen, dus toen was ze gelukkig nog even lekker dicht bij me.
De dierenarts dacht aan iets met haar hartje of longen, wat dan waarschijnlijk wel met medicijnen te bestrijden was. Ze moest wel in de kliniek blijven zodat ze foto's konden maken. Ik moest naar mijn werk, maar natuurlijk liet ik mijn mobieltje aan staan. Om 10 uur kreeg ik een telefoontje van de assistente. Beauke was heel benauwd geworden en ze lag in de couveuse, zodat ze extra zuurstof zou krijgen. Ze was echter niet heel negatief aan de telefoon, dus ik rekende er niet op dat het echt ontzettend slecht ging. Ze zouden nog even wachten met foto's maken tot Beauke weer wat meer adem had. Dan zouden ze mij terugbellen. Om kwart over 2 belde de dierenarts mij zelf, hij had helaas slecht nieuws. Nog altijd rekende ik niet op overlijden, ik dacht dat hij mij ging vertellen dat ze echt iets aan haar hartje had o.i.d. Helaas deelde hij mij mee dat Beauke onder hun vingers weg was geglipt, ze was uit zichzelf rustig ingeslapen. Ze hadden in de couveuse nog een echo kunnen maken (toen ze nog leefde), en daarop hadden ze gezien dat haar hartje enorm vergroot was. Hiervoor heeft ze medicijnen gekregen, ook om vocht af te drijven. Helaas heeft mijn kleine meisje het niet aan gekund, ze heeft waarschijnlijk een hartaanval gekregen. Ik ben natuurlijk meteen naar haar toe gegaan.
 

Het verdriet is natuurlijk enorm, ik had Beauke al vanaf mijn negende, bijna twaalf jaar dus. Je probeert jezelf op te peppen door het idee dat het in ieder geval fijn is voor Beau dat ze geen lijdensweg heeft hoeven doorstaan. Het was nog een hele vitale teckel, ze had makkelijk nog heel wat jaren mee gekund. Helaas besloot haar lichaampje anders. Ik ben nog drie keer bij haar geweest toen ze bij de dierenarts lag, dat was wel heel fijn. Ik had verwacht dat het heel akelig zou zijn, maar dat was het niet. Het was gewoon mijn eigen kleine Beauke die daar lag, alsof ze ieder moment wakker kon worden. Ze wordt nu opgehaald door het crematorium. Daar wordt ze alleen gecremeerd, en ik krijg een door mij zelf uitgekozen urntje met haar as erin.

Ik ben heel dankbaar voor de fijne jaren die ik met Beauke heb gehad, ze is altijd mijn beste vriendinnetje geweest, en dat zal ze ook altijd blijven. Ze gaat nu lekker naar de hondenhemel, naar haar grote vriend Kuno. En ze zal mijn beschermengeltje worden en die van onze andere hond Shuffle. Op dit moment lijkt het nog of het niet echt is, of ze gewoon terugkomt. Helaas weet ik dat dit niet zo is. Gelukkig zal ze altijd bij me zijn, ik zal haar nooit vergeten.

Beauke, vrouwtje houdt van jou.