Hier op de foto zien jullie Binky.
Voor de gene die hem mochten kennen was hij een vrolijke & lieve hond. Ook zijn kunstjes mochten niet ontbreken. De jaren dat ik Binky heb gehad, heb ik ontzettend veel warmte & liefde van hem gekregen. Het was echt mijn stoere BINK.

Helaas heb ik op vrijdag 16 december 2005 moeten besluiten om Binky in te laten slapen. Sinds een week deed Binky zijn behoeftes in huis en als er 1 zindelijk was, dan was Binky het. Hij had hier echt verdriet van, dat was ook aan hem te zien. Ook ging Binky zijn slaapritme verstoren, hij was ineens veel & vaak wakker 's nachts. Het uitlaten gaf ineens ook problemen, hij kon de weg niet meer vinden. Hij keek je aan met zijn mooie ogen, en zei: "Help me!!!"

Na telefonisch consult met zijn dierenarts kwam er al uit dat het zeer waarschijnlijk Dementie was, waar Binky mee te kampen had. Toch voor alle zekerheid urine- en bloedonderzoek gedaan, ook is hij lichamelijk helemaal goed nagekeken. De conclusie: Binky was dement.

De dierenarts was heel eerlijk & open en gaf aan dat er wel medicijnen zijn, maar dat het tijdelijk zou helpen, en de dementie daarna erger zou zijn. Hoe moeilijk ook, ik heb de beslissing genomen om Binky in te laten slapen, om hem verdere achteruitgang te besparen.

De dierenarts vond mijn beslissing heel erg sterk, ten eerste voor Binky en ten tweede omdat ik een kindje in huis heb. Bij dementie hoort namelijk ook agressiviteit. Dit vertoonde hij al naar andere honden toe. Ik ben ontzettend blij dat hij mijn zoontje Lucas nog heeft mogen kennen en andersom.
 

Lieve Binky,
bedankt voor je mooie jaren.
ik zal je nooit vergeten.

"mama"