Daag.
 

Dit was Donald van het Lingebos, voor vrienden en kennissen gewoon Toon. Je kon hem allerlei namen geven, want hij vertikte het toch om te luisteren. Hij leed zoals de meeste teckels aan Oost-Indische doofheid.

Hij kwam bij zijn laatste baasjes te wonen toen hij één jaar oud was. Zijn vorige eigenaresse had hem in het asiel gedaan, omdat hij te dominant was. De meeste mensen die hem kende zeggen allemaal dat hij een grote sul was en absoluut niet dominant.

Donals was een standaard langhaar van het bodybuilders type, maar kon rennen als een gek. 

Spelen met de andere teckels en in de paarden- en kippenpoep rollen. Hij vond het ook wel een delicatesse. Hij had een ontzettende hekel aan wandelen en al helemaal als het nat was. Alleen als er sneeuw lag dan was hij niet binnen te houden. Heerlijk vond hij dat, sneeuwballen gooien met het vrouwtje en de anderen.
 

Hij was een fantastisch goede speurhond. Als je chocolade paaseieren verstopte, dan vond hij ze allemaal. De mensen zeggen altijd dat chocolade slecht is voor een hond, maar als hij ze gevonden had dan at hij ze toch lekker op.

Op 7 april hebben we helaas Donald moeten laten inslapen. Hij had het aan zijn schildklier, lever, nieren en rug. Bovendien had hij last van epilepsie, suikerziekte en had een hersenbloeding gehad. Hij wist niet meer wat hij deed en kon soms agressief worden. Hij had geen leven meer en daardoor hebben we deze moeilijke beslissing genomen. We missen hem natuurlijk nog steeds. Hij mocht net geen 10 jaar worden.

Hij heeft zijn eerste levensjaar een zwaar leven gehad, veel klappen moet incasseren en kwam nauwelijks buiten, maar wij hebben hem toch nog ruim 7 goede jaren kunnen geven. Maar door zijn eerste levensjaar had zijn lichaam veel te lijden gehad en was zijn lichaam ouder dan hij daadwerkelijk was.