Op 4 september 2006 is onze Donja overleden, op 14 jarige leeftijd. Ze werd ineens heel erg ziek, wilde niet eten (terwijl zij normaal dol op eten was). 's nachts heeft mijn man mij wakker gemaakt, omdat Donja haar ontlasting liet lopen en dat zat vol met bloed. Ze kon ondertussen ook niet meer lopen en keek mij zo hulpeloos aan. De volgende morgen heb ik de dierenarts gebeld en wij zijn 's middags om half 2 (omdat eerst mijn dochtertje naar school moest) naar de dokter gegaan. Samen met mijn zoon van 13 en zijn vriendje en mijn man en ik met Donja in mijn armen. Bij de dokter aangekomen,vertelde de dokter ons, wat wij eigenlijk al wisten, nl. dat hij niets meer voor haar kon doen. Dus hebben wij haar laten inslapen. Ik heb haar in mijn armen mee naar huis genomen, omdat wij haar achterthuis wilden begraven. Wij hebben (vind ik zelf) een heel mooi grafje gemaakt, voor onze schat. Onze zoon heeft met tranen in zijn ogen meegeholpen, want dat wilde hij perse doen, voor Donja (lief hè?) Ik heb haar heel voorzichtig in het grafje gelegd en toen hebben wij het weer netjes dichtgemaakt.

Lieve Donja rust nu maar zacht,
we missen je heel erg.
Ik weet zeker,dat we je ooit weer gaan zien.
Ga tot die tijd maar lekker de hondenhemel onveilig maken,
met je teckelstreken.
 

Met vriendelijke groeten
Edith