Onze lieve Saartje is ruim 2 jaar geleden bij ons komen wonen, als lief klein dapper kaninchenteckeltje
Ze was mijn grootste geschenk.
Nadat onze Floor was overleden (bijna 16 jaar) hadden we besloten geen honden meer te nemen, want met mijn gezondheid ging het niet al te best. Maar ja ik na ongeveer 30 jaar geen teckel meer was toch helemaal niets, dus besloot mijn partner me er toch nog eentje te geven maar dan een kleintje, ze zou overal mee naar toe kunnen gaan.
Dat werd Saartje.
Ik was zo gelukkig met haar.
We hebben nog een halfzusje er bij genomen toen ze 9 maanden was Sofie, ook een kaninchenteckeltje
 

Samen speelden ze, ravotten ze, haalden kattenkwaad en waren als een eeneiige tweeling.
Geen moment waren ze zonder elkaar.
Ons geluk kon niet op.
Tot die vreselijke 4e januari.
De hele dag had je lekker gespeeld met Sofie en met de katten Jesse en Olivier.
 

Je hebt om half 7 's avonds heerlijk je bakje Carnibest gegeten en plotseling viel je om op de stoel en ik pakte je op.
Ik keek je aan en zag dat je oogkassen aan het opzetten waren en je ogen begonnen uit te puilen en het ging razend snel.
We wisten niet hoe snel we naar de spoedkliniek moesten gaan en onderweg kreeg je het vreselijk angstig benauwd...
En 2 uur later was je er niet meer.
Je reageerde niet op de medicijnen en niemand kon meer wat voor je doen.
Je bent zachtjes weggegleden in een coma en daarna een hartstilstand.
Reanimatie mocht niet meer helpen...
We hebben afscheid van je genomen en je in ons hart gesloten voor eeuwig...
Doodsoorzaak is niet bekend schreven ze in het rapport van de sectie...
Jij kan nu veilig spelen op de eeuwige velden samen met alle andere dieren...

We missen je zo vreselijk, maar jij hebt rust............