Mijn ouders hadden het verdriet van het wegdoen van de zwarte langharige dwergteckel “Tessa” (klik hier voor de foto's van Tessa) van mij en “Barbel” vanwege mijn nakomende zusje die een allergie bleek te hebben zwaar onderschat. Ze besloten dus 3 daarna toch weer een teckeltje aan te schaffen.
 

Mijn vader wou graag een “stoere” dus moest het dit keer een mannetje worden en het liefst 1 die een Deense dog met 1 poot kon vloeren, hij dacht dit in 1 speciaal hondje bij de fokker te zien. Mijn zusje was nog jong en zocht een speelkameraadje, zij zag dit in hetzelfde hondje, mijn moeder vond Snoopy gewoon de mooiste en mijn broer vond deze gewoon de gekste en daarom werd het Joekel (want zo had de Fokker hem genoemd) later omgedoopt tot SNOOPY.
 

Ik wist van niks en zat op vakantie maar bij terugkomst thuis vloog een bolletje wol dat in je handpalm past me tegemoet, en ik heb nog nooit zoveel liefde gevoeld als op dat moment.
Het was een beetje sneu voor mijn broertje die vanaf begin zwaar streepje voor had op de rest van de familie, dit moest hij dus met mij gaan delen vanaf toen.
Snoopy en ik werden vriendjes en alhoewel deze vorm van gelijkwaardigheid betekende dat hij het slechtste bevelen gehoorzaamde als ik ze gaf, en het meeste durfde te schooien bij mij, was ik ook de enige met wie hij knuffelde (op zich was hij niet echt aanhankelijk). Dat kwam goed uit want ik was ook nooit aanhankelijk, maar samen brachten we het beste in elkaar naar boven wat dat betreft.
 

Als ik aan alle jaren denk die passeerde zijn de dingen die in het oog springen (behalve de voor alle teckelvrienden bekende eigenwijsheid ) b.v. zijn voorliefde voor varen. Met mooi weer huurde we een motorboot, waar dan Snoopy als soort kapitein op de punt op de uitkijk stond, oren in de wind en kop(je) omhoog. Daarnaast waren de Sinter-klaasfeesten en de verjaar-dagen favoriet vanwege het uitpakken van de cadeautjes.
Wanneer we lootjes trokken zorgden iedereen dan ook voor een ingepakt botje of zo voor het hondje.

Zijn voorkeur voor bepaalde mensen of dieren was soms irritant maar tevens zo leuk. Vriendjes van mij jaagde hij weg door aandacht te vragen door bijvoorbeeld met zijn eetbak door de kamer te gaan gooien, of ineens voor de deur te gaan zitten en te piepen (dat was zijn manier van aangeven dat hij moest plassen).
Wat erg jammer was is dat hij epilepsie bleek te hebben. Dat stak de kop op als hij zenuwachtig werd en was een aanval van schuimbekken en geen controle van de spieren. Je kon dan niet veel doen alleen hem beschermen tegen zichzelf en hem rustig proberen te houden. Daarnaast had hij staar aan 1 oog en pas vanaf zijn 14e kreeg werd hij minder actief, wilde niet lang meer lopen, had af en toe last van zijn prostaat en werd dover.
 

Na maanden tegen de bierkaaien vechten hadden hun toch het laatste woord. Ik heb nog wel kunnen regelen dat de dierenarts aan huis kwam en dat hij gecremeerd is door een ex van mijn vriendin die toevallig in het dierencrematorium werkt. Op 21 maart 2001 was het dan zover.

Mijn broer en ik hebben eerst nog gespeeld met hem, daarna geknuffeld en toen kwam de dokter. Ze was heel begripvol en heeft geduldig gewacht. Snoopy lag lekker te slapen bij mijn broer op de arm en daar is het spuitje gezet. Ik mag mij troosten met 16 jaar liefde maar zal hem nog tot mijn eigen dood in mijn hart dragen.