Ruwharig dwergteckel - Saar
Van familie Van Heurck
 

Ik ben Sarah, officieel heet ik Sarah-Josephina v.d. Vierhoecken, maar voor vrienden heet ik gewoon Saar. Ik ben een ontzettend ondeugende ruwharige dwergteckel (black and tan) en ik ben geboren in Midwoud. Toen ik 8 weken was kwamen mijn huidige baasjes mij ophalen en nu woon ik in Rotterdam en ben 1,5 jaar oud. Tja vanaf toen kwamen ze er pas goed achter wat voor eigenwijs wezentje ik ben. Inmiddels ben ik geslaagd voor mijn puppycursus. Ik deed eigenlijk ook nog mee met de vervolg cursus, maar dat examen durfde mijn baasje niet aan.
 

Zodoende, mijn taak is nu: het hele huis beschermen. Ik heb ontdekt dat dat reuze leuk is, want dat is namelijk iets wat de baasjes niet zo graag willen op de manier zoals ik het doe.  Ik heb een goed overzicht, want ik zit zo ongeveer heel de dag (vrijwillig) voor het raam. En d'r hoeft maar 1 hond langs te komen en ik sla aan, vooral als het die vervelend grote herders zijn. Ik slaap ook altijd op de vensterbank! Maar natuurlijk niet 's nachts, dan slaap ik lekker bij mijn baasjes. Soms laat ik wel ff merken dat ik meer ruimte nodig heb. Dan zet ik mij met mijn pootjes af en duw dan net zo lang tegen hun rug, tot ze door hebben dat ze een beetje op moeten schuiven, dan schuif ik meteen weer tegen hun aan.

Maar natuurlijk bestaat mijn leven niet alleen uit eten en slapen en weer waaks zijn, ik word elke zondagochtend om tien uur gewekt, dan gaan we meestal een boswandeling maken, echt gaaf joh! En met al mijn vrienden in het park heb ik ook altijd plezier. Bovendien mag ik altijd overal mee naar toe, iedereen vindt mij (gelukkig) leuk, dus mijn baasjes kunnen mij overal mee naar toe sjouwen. Vorig jaar ben ik zelfs mee geweest op vakantie naar Frankrijk, daar heb ik me toch een streken uit gehaald joh! Maar gelukkig kunnen mijn baasjes er om lachen, zij wilden ook niet zo'n brave hond, maar eentje die zijn kaas niet van het brood laat eten! In het park schrikt iedereen ook altijd wel een beetje van mij hoor, dan loop ik heel parmantig op ze (de honden, mensen hoeven niet bang van mij te zijn hoor) af, met mijn staart hoog in de lucht en als ze dan met me willen spelen, begin ik eerst keihard te blaffen, tot ze weer wat rustiger zijn en dan ga ik pas met ze spelen. Mijn baasjes schamen zich daar zo voor. Toen ik een puppy was, deed ik dat natuurlijk nog niet, maar na een tijdje ben ik er ineens achter gekomen dat dat wel werkt! Maar natuurlijk zijn er ook van die stronteigenwijze honden (neem bijv. die herders) die zich daar niets van aantrekken "ja hallo" dan blaf ik nog eens extra hard en als dat dan nog niet helpt, dan ren ik er gewoon keihard langs, want dat vind ik toch wel een beetje eng hoor.
 

Ooh en waarschijnlijk krijg ik volgend jaar een nestje. Het was zo, mijn vrouwelijke baasjes wilden heel graag een ruwharige dwergteckel, maar de baas des huize niet. Maar nu ze ('we' eigenlijk, want ik heb er ook wel een groot aandeel in) hem overhebben gehaald (hem altijd verwennen!!!) wil de baas een nestje, dat hoort erbij vindt hij. Nou ja, ik vind het niet zo erg hoor, er wordt toch wel een leuke man voor mij uitgezocht!! Mijn baasjes hebben erg met mij geboft vinden ze, ze zeggen ook zo vaak dat ze nooit meer een andere hond willen, nou ik geef toe, ik ben ook wel een heel bijzondere!

Groetjes van Saar (met een knipoogje naar alle jongens!!) en de Familie van Heurck uit Rotterdam (mijn baasjes zullen jullie op de hoogte houden en af en toe weer leuke foto's sturen!)